Dwoje terapeutów podczas sesji

Rodziny czy pary decydujące się na terapię często mogą spotkać się z sytuacją gdzie sesje prowadzi nie jeden a dwoje terapeutów. W przeglądzie teorii systemowych pojawiają się takie formy pracy np. jeden terapeuta jest z rodziną/parą a drugi za szybą obserwuje sesję lub też oboje terapeuci są obecni na sesji.

Można rzec, że obecność drugiego terapeuty z jednej strony może zdynamizować sesję z drugiej może utrudniać jej prowadzenie. Ważne jest, by terapeuci byli zgrani ze sobą oraz mieli ustaloną wspólną strategię na sesję.

Zaletą jest to, że mogą oni później omówić ze swojej perspektywy spotkanie, podzielić się spostrzeżeniami i odczuciami. Niewątpliwie zaletą prowadzenia sesji przez duet terapeutów jest to, że są oni w stanie zauważyć zdecydowanie więcej to co się dzieje w trakcie spotkania. Przy sesjach rodzinnych gdzie ilość osób może przekraczać 3 i więcej trudniej pojedynczemu terapeucie zauważyć wszystko to co poszczególni członkowie rodziny mówią, ale także jak się zachowują i reagują na pytania i wypowiedzi innych. Ułatwieniem jest to, że dwoje terapeutów może na bieżąco analizować spotkanie. Gdy jeden rozmawia z rodziną/parą, drugi może myśleć nad kolejnymi pytaniami. Gdy jeden wyczerpie wątek, drugi może zacząć kolejny.

Terapeuci prowadzacy spotkanie mają często inny temperament, osobowość - jeden jest bardziej refleksyjny, analityczny, drugi ma tendencję do dokonywania interwencji.

Dobrym rozwiązaniem jest to, by parę terapeutów tworzyli kobieta i mężczyzna - jest dzięki temu zachowana równowaga płciowa. Podczas spotkania niektórym członkom rodziny lub pary łatwiej będzie z się z terapeutą utożsamić tej samej płci.

Jak pisze Jacek Kubitsky dla wielu rodzin para terapeutów jest często wzorcem otwartej komunikacji. Rodzina obserwuje jak terapeuci ze sobą rozmawiają, czasami wyrażają odmienne zdanie, ale pomimo tego współpracuje ze sobą. Dzięki takiemu rodzina może w inny sposób uczyć się rozwiązywania sytuacji kryzysowych.

Wśród trudności pracy w duecie można wymienić m.in. aspekt finansowy (droższe spotkania), trudność w ustaleniu wspólnego terminu z parą/rodziną, odmienne podejścia teoretyczne w pracy co przeszkadza we współpracy.

Opracował mgr Grzegorz Kompert

Bibliografia:
Vademecum Terapeuty Rodzinnego (2010) - Jacek Kubitsky